[SF] Blue tomorrow 2

posted on 15 Feb 2015 12:13 by shinminlover

Title : BLUE TOMORROW 2

Pairing : Jungshin X Minhyuk

NC : 17

Writer : UntouchJS+

…………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………

……………………………………………………….

 

 

ความรักที่เกิดขึ้นเร็ว มันจะต้องจบลงเร็วด้วยรึเปล่า?

ระยะเวลาสั้นๆของความรัก หากจบลงแล้ว จะสามารถลืมมันได้ง่ายๆใช่รึเปล่า?

.....คำตอบของลีจองชินคือ ไม่.....

แม้ว่านายจะทิ้งชั้นไปสามปีแล้ว แต่ชั้นก็ยังไม่ลืม...

 

 

...Flash Back...

“คังมินฮยอก ชั้นชอบนาย เราลองมาคบกันดูมั้ย” ประโยคที่ได้ยินทำเอาเจ้าของชื่อต้องเงยหน้าขึ้นจากตำราเล่มหนาที่อ่านอยู่...ลีจองชิน เดือนคณะเศษฐศาสตร์กำลังพูดประโยคแสนน่าตกใจกับเค้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย...

“น..นายว่าไงนะ?” มินฮยอกถามกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นกัน จะแสดงออกว่าตกใจให้เห็นทำไมกันในเมื่อคนพูดยังเฉยเมยซะขนาดนี้ ไอ้ประโยคที่ว่า ผมชอบคุณ เราคบกันมั้ย ใช่ว่ามินฮยอกจะไม่เคยได้ยิน ตรงกันข้าม เค้าได้ยินมันบ่อยๆซะด้วยซ้ำ เพราะเค้าก็ถือว่ามีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ไม่น้อยเช่นกัน...คังมินฮยอก เดือนคณะอักษรศาสตร์...ที่ตกใจก็เพราะว่าคนตรงหน้านี้ไม่เคยมีท่าทีกับเค้ามาก่อน จะบอกว่าไม่เคยรู้จักกันเลยก็ไม่ผิดนัก

“ชั้นอยากคบกับนาย”

“ทำไมนายอยากคบกับชั้นทั้งๆที่นายมีคนอื่นให้เลือกตั้งเยอะแยะ”

“เพราะนายเหมือนใครคนนึงที่ชั้นรู้จัก”

“เหมือน?”

“ใช่ นายเหมือนเค้ามาก ทั้งหน้าตา ชื่อ หรือแม้กระทั่งนามสกุล...”

“.....”

“ว่าไง จะตกลงคบกับชั้นได้มั้ย”

“.....”

“.....”

“ก็ได้ ชั้นจะลองคบกับนายดู”

ตอบตกลงไปแล้ว ไม่รู้เหมือนว่าเพราะอะไร...เหตุผลแปลกๆนั่น หรือว่าสายตาเย็นชาแต่ก็แฝงไปด้วยแววอ้อนวอนอยู่ในที ทั้งที่มินฮยอกเองก็มีคนให้เลือกเยอะไม่แพ้จองชินเลย เพราะอะไรกัน? เพราะลีจองชินคนนี้มาแปลกกว่าคนอื่นจนดูน่าสนใจกว่าใครๆใช่รึเปล่า...

...ใครกันที่มีทุกอย่างเหมือนกับเค้าได้มากขนาดนั้น ทั้งหน้าตา ชื่อ นามสกุล...

...เหตุผลนี้ของลีจองชินดึงดูดใจคังมินฮยอกได้มากจริงๆ...

 

 

 

...Flash Come...

“จองชิน” คนถูกเรียกหันไปทางคนต้นเสียงสาเหตุที่ทำให้ใต้ตึกคณะเศษฐศาสตร์ที่แสนอึกทึกเงียบลงถนัดตา ก็นานๆทีจะได้เห็นคังมินฮยอกเดือนคณะอักษรศาสตร์ที่ส่วนมากจะเก็บตัวอยู่แต่ในคณะของตัวเองใกล้ๆขนาดนี้...

“หึ๊?”

“เรียนเสร็จรึยัง ชั้นมีอะไรจะคุยด้วยหน่อย”

“อือ เสร็จแล้ว แต่ยังเหลืองานอีกนิดหน่อย รอแป๊บนึงได้มั้ย เดี๋ยวชั้นไปส่ง”

“ไม่ต้องไปส่งชั้นหรอก คุยแค่แป๊บเดียว”

“ไม่เป็นไร ชั้นอยากไปส่ง...ทำงานต่อให้ด้วย กูกลับก่อน” จองชินลุกขึ้นยืน โยนปึกงานไปตรงกลางวงไอ้เพื่อนสามคนที่นั่งตาค้างมองมินฮยอกที่ยืนอยู่ ก่อนจะรีบจูงมือมินฮยอกให้เดินออกจากใต้ตึกไปด้วยกัน...แม่งจะมองไรแฟนกูกันนักหนาวะ...

 

 

 

 

“ไหนนายบอกว่ามีอะไรจะคุยกับชั้น...” ในที่สุดก็ต้องยอมให้จองชินมาส่งที่ห้องจนได้ ตอนอยู่ในรถ จะพูดออกไปได้อยู่แล้วแต่จองชินก็บอกให้ไปคุยกันที่ห้อง แต่พอได้ทีโอกาสพูดขึ้นมาจริงๆก็ชักจะพูดไม่ออก

“คือ...”

“.....”

“เราเลิกกันเถอะ”

“ทำไม...” อึ้งกับคำพูดของมินฮยอกอยู่ครู่หนึ่งก็ถามออกมา

“ขอโทษนะจองชิน ชั้นคงจะอยู่เป็นตัวแทนของใครให้นายไม่ได้อีกแล้ว” เหนื่อยที่จะหาเหตุผลสวยหรู มินฮยอกเลือกที่จะพูดความจริงที่เค้ารู้สึกมากกว่า

“.....”

“ตลอดเวลาที่เราคบกัน นายไม่ได้มองชั้นเป็นชั้น แต่นายมองชั้นเป็นคังมินฮยอกคนนั้นของนาย...”

ใบหน้าน่ารักก้มต่ำ ค่อยๆระบายความรู้สึกกดดันที่มีอยู่ตลอดหกเดือนออกมา ความสัมพันธ์ที่ไม่ได้เริ่มต้นจากความพึงพอใจในตัวของอีกฝ่าย จองชินเห็นมินฮยอกเหมือนกับคนรักที่จากไป ส่วนมินฮยอกก็อยากรู้ว่าใครกันที่จะเหมือนกับตัวเค้าได้มากมายขนาดนั้น เหตุผลสองอย่างนี้ไม่ควรจะทำให้การคบหากันเกิดขึ้นได้ แต่มินฮยอกก็ทำให้มันเกิด ได้รู้คำตอบว่ามีคนที่เหมือนกับเค้าทุกอย่างจริงๆไม่มีผิดเพี้ยน ได้รู้ว่าจองชินเห็นเค้าเป็นเพียงตัวแทนของใครอีกคน และก็ได้รู้ว่าตัวเองกลับไปรักจองชินเข้าเสียเอง...

“.....”

“ชั้นว่าเราเลิกกันตอนนี้น่าจะดีกว่า ชั้นไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้น่ะ แล้วก็...ชั้นอยากจะนายว่าไม่มีใครเป็นตัวแทนของใครได้หรอกนะ แค่นี้แหละที่ชั้นจะบอก” มือหนาเชยคางมนขึ้นให้คนที่ยังก้มหน้าอยู่เงยขึ้นมาสบตากัน

“จะเลิกก็ได้ แต่ต้องหลังจากคืนนี้ผ่านไปก่อน” ปิดท้ายประโยคเฉยชาด้วยจูบหนักหน่วงรุนแรง...

พื้นที่ของเตียงนอนสีขาวกว้างขวาง ในค่ำคืนยาวนานนี้ความกว้างถูกใช้ประโยชน์เพียงนิดเพราะจองชินเลือกจะขังให้มินฮยอกอยู่แต่ในอ้อมกอดของเค้ามากกว่า และคนในอ้อมกอดก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำได้เพียงยอมรับจูบที่รุนแรงและอ้อมกอดที่กระชับแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ...หน้าที่ของการเป็นตัวแทนของคนที่ลีจองชินรักเป็นครั้งสุดท้าย...

 

 

 

 

เช้าวันนี้คังมินฮยอกไม่มีแรงลุกขึ้นอาบน้ำเพื่อไปเรียน ตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นจองชินแล้ว หยดน้ำตาไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้ จะไม่ได้ยินอีกแล้วคำบอกรัก จะไม่ได้รับอีกแล้วทั้งอ้อมกอดและการดูแลเอาใจใส่ แม้ว่าทุกอย่างที่จองชินทำให้เค้า จองชินจะเห็นเค้าเป็นเพียงตัวแทน แม้จะแอบหวังอยู่ลึกๆว่าจองชินจะรั้งเค้าเอาไว้บ้าง แอบหวังว่าเวลาหกเดือนที่ใกล้ชิดกันอาจจะทำให้จองชินรักเค้าบ้างซักนิด แค่อยากให้จองชินเห็นคังมินฮยอกคนนี้มีตัวตนขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่เลย...

...ลีจองชินคงจะรักใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากคังมินฮยอกคนนั้น...

...หมดหน้าที่ของตัวแทนอย่างเค้าแล้วจริงๆ...

 

 

 

 

 

 

 

“เฮ้ย! จองชิน นั่นเด็กเก่ามึงไม่ใช่หรอวะ” จองชินที่กำลังจะกระดกเหล้าเข้าปากหันไปตามนิ้วของยงฮวาที่ชี้ไปยังฟลอร์เต้นรำกลางผับ

“เลิกกับมึงไปเดือนเดียวหายเฮิร์ทแล้วหรอวะเนี่ย โอ้โห! มากับรุ่นพี่ยูชอนซะด้วย”

“คงจะเฮิร์ทหรอก เค้าบอกเลิกกูนี่” จองชินตอบจงฮยอนที่นั่งอยู่ข้างๆพลางกระดกเหล้าแก้วใหม่ที่จงฮุนเพิ่งรินให้ขึ้นดื่ม ตายังคงจ้องคนสองคนที่ตอนนี้ย้ายไปยืนที่ข้างโต๊ะของตัวเองซึ่งอยู่ข้างๆกับฟลอร์เต้นรำแทน

“แหนะ พูดอย่างงี้แสดงว่ามึงเฮิร์ทอ่ะดิ” จงฮุนพูดยิ้มๆพร้อมกับรินเหล้าให้ยงฮวาที่ยื่นแก้วมาให้...เว้ย!!กูจะแดกมั่งเหอะ ให้กูรินอยู่ได้!

“เปล่า” สามคนที่ได้ฟังคำตอบอยากจะตะโกนออกมาดังๆเหลือเกินว่า...กูไม่เชื่อ!... แต่อย่าดีกว่า เดี๋ยวงานจะกร่อยซะก่อน อยู่เฉยๆดูสถานการณ์ไปเรื่อยๆ มันน่าจะมีอะไรสนุกๆมากกว่านี้สิน่า

“รินเหล้าให้กูดิ๊ หมดแล้วเนี่ย” คนตัวสูงหันไปยื่นแก้วให้จงฮุนรินเหล้าให้อีก ก่อนจะหันกลับไปมองมินฮยอกกับยูชอนอีกครั้ง...

คนสองคนกำลังส่งยิ้มให้กันบางๆ แขนของรุ่นพี่ปีสี่ที่เป็นถึงเดือนคณะรัฐศาสตร์ยกขึ้นโอบเอวมินฮยอกเอาไว้หลวมๆเมื่อเห็นว่ารุ่นน้องที่ตัวเองเทียวไล้เทียวขื่ออยู่เกือบเดือนดูท่าจะเริ่มทรงตัวไม่ค่อยไหว น้ำสีอำพันแก้วแล้วแก้วเล่ายังถูกยูชอนส่งให้เรื่อยๆโดยที่มินฮยอกยากจะปฏิเสธ

“เอ้ย! นั่นรุ่นพี่ยูชอนกำลังมอมเหล้ามินฮยอกใช่ป่ะวะ” จงฮุนพูดขึ้น ไม่ใช่แค่จองชินที่สนใจยูชอนและมินฮยอก จงฮุน ยงฮวาและจงฮยอนก็เช่นกัน ก็รุ่นพี่ยูชอนน่ะเจ้าชู้จะตาย แถมยังมีตัวจริงเป็นรุ่นพี่จุนซูอยู่แล้วอีกต่างหาก คิดจะฟันมินฮยอกแล้วทิ้งแน่ๆ

“ก็เออน่ะสิ ท่าทางมินฮยอกกำลังจะน็อคแล้วด้วย” จงฮยอนสนับสนุนคำพูดของจงฮุนอีกแรง

“นัวเนียกันขนาดนี้ กูว่าเดี๋ยวมีหนังสดให้ดูชัวร์ป้าบ” จบประโยคของยงฮวา ทั้งสามก็ยกแก้วเหล้าขึ้นชนกันพลางหัวเราะน้อยๆ

 

ตอนนี้หัวของมินฮยอกซบอยู่กับไหล่ของยูชอน แขนของรุ่นพี่รูปหล่อร่างสูงโปร่งโอบกระชับเอวของคนในอ้อมกอดให้เข้ามาแนบชิดกันมากกว่าเดิม มืออีกข้างที่ว่างอยู่ลูบไล่ตามแขนเรียวขึ้นไปถึงใบหน้าน่ารักที่เริ่มขึ้นสีน้อยๆเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ค่อยๆเชยคางของคนที่เริ่มจะไม่รับรู้อะไรแล้วในอ้อมกอดขึ้นมาหา สันจมูกโด่งลากสัมผัสที่ผิวแก้มเนียนอย่างใจเย็น ยูชอนยกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่ออีกไม่นานเค้าจะได้ลิ้มรสริมฝีปากสีหวานที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น...

“เดี๋ยวพวกมึงเก็บกวาดมันให้กูด้วย กูจะเอามินฮยอกกลับ” จองชินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ จ้ำอ้าวตรงไปยังยูชอนและมินฮยอกที่อยู่ไม่ไกลนัก คนตัวสูงส่งหมัดใส่หน้ายูชอนอย่างไม่ออมแรง อาศัยจังหวะที่ยูชอนเสียหลักคว้าตัวมินฮยอกมากอดเอาไว้เอง

“อย่าคิดจะมายุ่งกับคนของกูอีก ถึงมึงจะเป็นรุ่นพี่กูก็ไม่สน” มองยูชอนที่เสียหลักล้มลงกับพื้นอย่างเอาเรื่องก่อนจะรีบพามินฮยอกออกจากผับไป ปล่อยให้เพื่อนเค้าอีกสามคนที่เหลือจัดการกับไอ้รุ่นพี่ขี้หลีนี่ต่อก็แล้วกัน...

...เออดี หนังสดไม่ได้ดูแถมยังโยนขี้มาให้พวกกูอีก เหอะ หนังสดคืนนี้ เพื่อนกูเป็นพระเอกเหมือนเดิม ชินมินจงเจริญ~

 

 

 

 

“จ...จองชิน! พาชั้นมาที่นี่ทำไม! ปล่อยนะ!” มินฮยอกที่เริ่มพอจะมีสติขึ้นมาบ้างแล้วว่ากับจองชินที่กำลังกดเค้าเอาไว้กับเตียง เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนมินฮยอกงงไปหมด เหมือนว่าเค้ากำลังจะน็อคอยู่แล้วแต่แรงกระชากของจองชินก็เรียกสติของมินฮยอกกลับคืนมาได้ จองชินลากเค้าออกมาจากผับ โยนเค้าเข้าไปในรถ ขับรถด้วยความเร็วสูงจนน่ากลัว บีบแตรไล่รถทุกคันที่ขวางหน้า แซงปาดซ้ายขวาอย่างไม่เกรงใจใคร ยังโชคดีที่จองชินคอแข็ง แม้จะดื่มไปไม่น้อยแต่ก็สามารถขับรถมาถึงที่คอนโดของจองชินได้อย่างปลอดภัย

“ไม่รู้รึไงว่าไอ้รุ่นพี่นั่นมันมีแฟนอยู่แล้ว!” จองชินออกแรงกดข้อมือของคนน่ารักลงกับที่นอนให้มากกว่าเดิม มองคนใต้ร่างที่พยายามดิ้นหนีอย่างโมโห...โมโหมาก มากจนจะระเบิดอยู่แล้ว...

“ชั้นไม่คิดว่าคนที่หวงเนื้อหวงตัวอย่างนายเดี๋ยวนี้จะปล่อยเนื้อปล่อยตัวได้ขนาดนี้”

“นาย!! ปล่อยชั้นเลยนะ! ชั้นจะกลับ! ปล่อย!” มินฮยอกตวาดลั่น ดิ้นมากขึ้นกว่าเดิม ส่งสายตาไม่พอใจให้คนด้านบนที่กำลังพูดจาดูถูกเค้า คนน่ารักต้องตกใจเมื่อจองชินรวบข้อมือของเค้าเอาไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวและเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเค้าออก

“อย่านะจองชิน!! เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว นายไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับชั้นนะ!” มือที่ปลดกระดุมเสื้อของมินฮยอกออกไปได้แล้วสามเม็ดหยุดชะงัก ใบหน้าคมโน้มลงไปหาคนใต้ร่างที่เริ่มมีสีหน้าตื่นกลัว

“ชั้นเปลี่ยนใจแล้ว ชั้นจะเลิกกับนาย...เด็ดขาด”

“อื้ออ...!!!” ประกบจูบกับคนน่ารักอย่างรวดเร็ว ดูดดึงกลีบปากบางหนักหน่วงรุนแรง มือหนาจับคางมนเอาไว้เมื่อมินฮยอกพยายามหันหน้าหนีจูบของเค้า ถอนริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีแล้วย้ำจูบหนักหน่วงลงไปอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับครั้งไม่ถ้วน แรงดิ้นของมินฮยอกค่อยๆเบาลง ต่างจากจูบที่ลึกซึ้งมากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว จองชินปล่อยมือออกจากข้อมือของมินฮยอกลงมารั้งท้ายทอยเล็กเอาไว้แทน ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากหวาน เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันแนบชิดมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกคิดถึงที่ต่างฝ่ายต่างเก็บเอาไว้ถูกถ่ายทอดออกมาทางจูบล้ำลึกอย่างห้ามเอาไว้ไม่ได้

“ย..อย่า จองชิน...” เสียงร้องท้วงปนหอบเมื่อจองชินถอนจูบแสนยาวนานออกไปและย้ายตำแหน่งไปที่ซอกคอขาว กดจูบหนักๆสร้างรอยแสดงความเป็นเจ้าของสีเข้มเอาไว้ มือหนาปลดกระดุมอีกสองเม็ดที่เหลือของเสื้อมินฮยอกแล้วดึงเสื้อตัวบางออกออกจากตัวคนที่เริ่มขัดขืนมาอีกครั้ง

“ห้ามทำไม ทีคนอื่นนายยังยอมให้เค้าจับเค้ากอด มีแรงก็ห้ามไป ชั้นไม่สน”

“อื้อ...หยุด...” ปากอิ่มดูดดึงผิวเนื้อเนียนรุนแรงกว่าเดิม รู้สึกโล่งใจไม่น้อยที่บนตัวของมินฮยอกไม่มีร่องรอยของใครให้หัวเสียไปมากกว่านี้ รอยรักมากมายเกิดขึ้นทุกที่ที่ริมฝีปากอิ่มลากผ่าน ลำคอ แผ่นอก หน้าท้อง ก่อนย้อนกลับขึ้นไปโลมเลียยอดอกสีสวยเรียกเสียงครางจากคนที่กำลังร้องห้ามได้อีกระลอก

“จองชิน! อย่านะ! อย่า...” มินฮยอกขยับตัวหนีเมื่อจองชินกำลังพยายามดึงกางเกงของเค้าออก แต่เรี่ยวแรงต้านทานน้อยนิดเพราะแอลกอฮอล์ก็ไม่สามารถสู้แรงของจองชินที่กำลังโกรธได้ กางเกงยีนส์สีซีดพร้อมชั้นในถูกคนตัวสูงโยนทิ้งลงไปที่ข้างเตียง จองชินยันตัวขึ้นรีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกแล้วจับมินฮยอกที่กำลังจะลุกหนีกดเอาไว้กับเตียงอีกครั้ง ขาเรียวถูกแยกออกจากกันจนกว้าง แกนกายแข็งขืนกระแทกเข้าไปในตัวคนเบื้องล่างจนสุดในคราวเดียว

“อ๊ะ!!! เจ็บ! จองชิน...หยุดนะ...ชั้นเจ็บ...” ช่องทางที่ไม่ได้ใช้งานมานานเป็นเดือนฉีกขาดทันทีเมื่อจองชินแทรกกายเข้าไป คนตัวสูงขยับกายรุนแรงทันทีโดยไม่สนคำร้องห้ามใดๆ

จองชินรู้ว่าคนใต้ร่างกำลังเจ็บแต่ตอนนี้ความต้องการรวมทั้งอารมณ์โกรธที่ยังไม่จางหายของเค้าพร้อมกันพุ่งสูงขึ้นจนหยุดไม่ได้ ใบหน้าคมโน้มลงไปกดจูบเบาๆที่แก้มเนียนของคนที่น้ำตากำลังคลอเพราะความเจ็บปวด สันจมูกโด่งลากไปยังซอกคอหอมแล้วกดจูบลงไป รั้งตัวคนน่ารักที่ดูจะผ่อนคลายบ้างแล้วให้แนบชิดกันมากกว่าเดิม

“จ...จองชิน...อ๊ะ...เบาๆ...อื้อ...” มินฮยอกยกแขนขึ้นโอบรอบคอจองชินที่กำลังจับขาเค้าอ้าออกให้กว้างกว่าเดิมพร้อมกับเพิ่มแรงเร่งจังหวะรักให้หนักหน่วงมากขึ้นไปอีก

“ถ้าคิดจะมีคนอื่นหรือเลิกกับชั้นอีกล่ะก็ นายต้องฆ่าชั้นให้ตายซะก่อน แล้วอยากจะทำอะไรก็ตามใจนาย”

“อื้อออ...!!!!” น้ำรักสีขาวค่อยๆถ่ายเทเข้าไปในร่างกายของคนเบื้องล่าง จองชินถอนกายออกแล้วแทรกตัวเข้าไปในร่างกายของคนที่กำลังหอบเหนื่อยอีกครั้ง...แม้อารมณ์โกรธจะจางหายไปบ้าง แต่ความต้องการในตัวมินฮยอกของจองชินกลับมีมากขึ้นกว่าเดิม...

 

 

 

 

 

ตาคู่เล็กกระพริบถี่ๆเพื่อปรับให้เข้ากับแสงแดดยามเช้าที่ส่องลอดเข้ามาทางผ้าม่านสีอ่อน สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าที่อยู่ใกล้กันเพียงลมหายใจกั้นของคนที่กอดเค้าเอาไว้ไม่ปล่อยทั้งคืน แม้ว่าตอนนี้จองชินจะยังไม่ตื่นแต่แขนยาวก็ออกแรงโอบกระชับคนในอ้อมกอดเข้ามาอีก มินฮยอกกัดริมฝีปากของตัวเองเบาๆพลางจ้องคนที่กำลังกอดเค้าแน่นขึ้นกว่าเดิม...ถ้าไม่ได้คนตรงหน้า เช้าวันนี้เค้าอาจจะต้องตื่นขึ้นมาบนเตียงของรุ่นพี่ยูชอนก็ได้ อ้อมกอดอบอุ่นที่ไม่เคยลืม ไม่คิดจริงๆว่าตัวเค้าจะได้ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของจองชินอีก...

คำพูดเมื่อคืนของจองชินยังคงก้องอยู่ในหัว เสียงกระซิบทุกประโยคเอาแต่ใจดังให้ได้ยินอยู่เกือบทั้งคืน... ‘ยังไงนายก็ต้องเป็นของชั้นแค่คนเดียว’ ‘ใครจะมายุ่งกับนาย มันต้องข้ามศพชั้นไปก่อน’ ‘นายห้ามไปปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ใครแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้นชั้นจะขังนายเอาไว้ในห้อง’ ‘ชั้นจะไม่มีทางปล่อยนายไปอีกเด็ดขาด’...คนน่ารักค่อยๆจับแขนของจองชินที่กอดเอวเค้าอยู่ออกก่อนขยับตัวลงจากเตียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ จัดการหยิบเสื้อผ้าของตัวเองที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่ให้เรียบร้อยเหมือนเดิมแล้วออกจากห้องไป...

...จองชินก็แค่โมโห ทุกคำที่ได้ยิน จองชินแค่ส่งผ่านไปถึงคังมินฮยอกคนนั้น นายก็แค่ทนไม่ได้ที่เห็นคังมินฮยอกคนนั้นที่นายรักอยู่ในอ้อมกอดของคนอื่นเท่านั้น...

 

 

 

 

มินฮยอกหยุดยืนตรงหน้าหลุมศพหนึ่งในสุสานร่มรื่นแถบชานเมือง สถานที่ที่จองชินมาบ่อยๆโดยที่มีเค้าติดสอยห้อยตามมาด้วยเป็นครั้งคราว ถึงจะเคยมาก็ได้แค่นั่งรออยู่ในรถไม่เคยได้เข้ามาถึงข้างในขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่มินฮยอกได้เผชิญหน้ากับคนที่เหมือนกันกับเค้าทุกอย่าง

“สวัสดีฮะ” จ้องแผ่นหินอ่อนสีขาวที่สลักตัวอักษรสีดำเป็นชื่อที่เขียนเหมือนกันกับตัวเองไม่มีผิด

“ผมเคยเห็นรูปของคุณที่ห้องจองชิน เราเหมือนกันมากๆเลยนะฮะ”

“.....”

“เราเหมือนกันแทบทุกอย่างจนเหมือนเป็นคนๆเดียวกัน”

“.....”

“เหมือนกันจนจองชินคิดว่าผมเป็นคุณ...”

“.....”

“แต่ว่ามันไม่ใช่ ผมไม่ใช่คุณ ผมไม่มีทางเป็นคุณได้ เราไม่ได้เหมือนกันทุกอย่างหรอกนะฮะ...” ก้อนสะอื้นเริ่มมาจุกอยู่ที่คอ มินฮยอกสูดหายใจเข้าลึกๆจนเต็มปอด

“.....”

“จองชินเค้ารักคุณ แต่เค้าไม่ได้รักผม” นี่คือสิ่งที่คังมินฮยอกคนนั้นกับคังมินฮยอกคนนี้ไม่เหมือนกัน และก็คงจะไม่มีทางเหมือน มือเล็กรีบยกขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองออกแล้วหันหลังจะเดินกลับแต่ก็ต้องเจอกับใครอีกคน มือหนายกขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมามากกว่าเดิมบนแก้มเนียน

“ใครว่าชั้นไม่รักนายกัน” มินฮยอกที่ยังคงตกใจถูกคนตัวสูงกว่าดึงเข้าไปกอดเอาไว้

“ชั้นรักนาย”

“ฮึก...อย่าพูดแบบนี้” พยายามดันตัวเองออกจากอ้อมกอดแน่นหนา อาการสะอื้นเพิ่มมากขึ้นอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ นายจะบอกรักมินฮยอกคนนั้นของนายผ่านชั้นทำไมทั้งๆที่คนที่นายอยากจะบอกก็อยู่ใกล้แค่นี้

“ไม่เชื่อชั้นรึไง...”

“.....” มินฮยอกไม่ตอบ ยังคงขืนตัวออกจากอ้อมกอดของจองชินที่โอบกอดแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ

“ชั้นยอมรับว่าตอนแรกชั้นคิดว่านายเป็นตัวแทนของมินฮยอก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้วนะ ไม่ใช่มานานแล้ว”

“ฮึก...” หัวเล็กซบลงกับไหล่กว้าง มินฮยอกหมดแรงดิ้นแล้ว ไม่รู้ว่าสิ่งที่จองชินกำลังพูดมันหมายถึงอะไร และจะจบลงแบบไหน ไม่อยากฟังก็คงต้องฟัง เค้าหมดแรงแล้วจริงๆ

“ชั้นจะไม่ลืมมินฮยอกเพราะเค้าคือรักแรกของชั้น มินฮยอกเค้าจะอยู่ในความทรงจำของชั้นไปตลอด”

“ฮึก...ปล่อย!” มินฮยอกออกแรงดิ้นอีกครั้ง รู้ว่ารัก รู้ว่าจะไม่มีทางลืม นายจะตอกย้ำให้ชั้นเจ็บอีกทำไมกัน

“แต่ว่านายอยู่ในหัวใจของชั้น” แขนยาวดันคนในอ้อมกอดที่ยังคงร้องไห้ออกมาประจันหน้ากัน

“.....”

“คังมินฮยอกคนนี้ที่อยู่ตรงหน้าชั้นคือคนที่ชั้นรัก” มือหนาลูบแก้มเนียนที่เต็มไปด้วยน้ำตา

“นายพูดอะไรของนาย” จองชินยกยิ้มบางๆ เมื่อมินฮยอกปัดมือเค้าออกแล้วก้มหน้าที่เริ่มขึ้นสีน้อยๆลงมองพื้นเบื้องล่าง แขนยาวคว้าเอวบางเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง

“ชั้นรู้ว่านายเข้าใจ เลิกคิดว่าชั้นไม่รักนายได้แล้ว ทุกอย่างที่ชั้นแสดงออกไป ชั้นไม่ได้ส่งผ่านไปถึงใคร ทุกอย่างที่ชั้นทำ ชั้นทำให้คังมินฮยอกคนนี้ของชั้นเท่านั้น เข้าใจรึเปล่า” บีบจมูกคนน่ารักที่หน้าแดงกว่าเดิมเบาๆ ใบหน้าคมโน้มเข้าใกล้คนในอ้อมกอดให้มากกว่าเดิม

“.....”

“เข้าใจชั้นแล้วใช่มั้ยมินฮยอก”

“.....”

“ไม่เข้าใจ ชั้นจูบ...” รั้งท้ายทอยเล็กของคนที่พยายามก้มหน้าหลบตาเค้าให้เงยขึ้นมาหา

“ข...เข้าใจแล้ว! เข้าใจๆ” คนน่ารักมุดตัวออกจากวงแขนกว้างแล้วเร่งฝีเท้าไปยังทางออกทันที...

จองชินหันไปยิ้มกับแผ่นหินสีอ่อนที่อยู่ไม่ไกลนัก ก่อนจะออกวิ่งตามคนที่กำลังไกลออกไปเรื่อยๆ

 

ความรักที่เกิดขึ้นเร็ว มันจะต้องจบลงเร็วด้วยรึเปล่า?

ระยะเวลาสั้นๆของความรัก หากจบลงแล้ว จะสามารถลืมมันได้ง่ายๆใช่รึเปล่า?

.....จนถึงตอนนี้คำตอบของจองชินก็ยังคือ ไม่.....

 

เพราะนายจะอยู่ในความทรงจำของชั้นตลอดไป ไม่ว่ายังไงชั้นก็จะไม่ลืมนายนะมินฮยอก...

 

 

 

***FIN***